1)
intr.,
a)
på åkdon i allm., ἐλαύνειν. ὀχεῖσθαι. ἁρματηλατεῖν. ὄχησιν ποιεῖσθαι.
k. öfver floden, ἐπὶ τῆς ἁμάξης ὀχούμενον τὸν ποταμὸν περαιοῦσθαι. διακομίζεσθαι ὑπὲρ τὸν ποταμόν.
k. öfver bron, τὴν γέφυραν διελαύνειν.
k. på, raskare undan, τὸν δρόμον ἐποτρύνειν τοῖς ἵπποις.
k. af vägen, vilse, ὀχούμενον ἐκκλίνειν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ l. διαμαρτάνειν τῆς ὁδοῦ.
han kör ur vägen f. hm, ἐλαύνων ἐκτρέπεται αὐτὸν ἀπαντῶντα.
k. före, ἐλαύνοντα ἡγεῖσθαι.
k. omkull, ἐλαύνοντα ἀνατρέπεσθαι.
k. emot, προσκρούειν (eg. o. oeg.).
b)
ss. körsven, kusk, forman, ἡνιοχεῖν. ἁρματηλατεῖν. ἁμαξεύειν.
konsten att k., ἡ ἡνιοχικὴ τέχνη.
c)
k. i åkern, ἀροῦν. ἀροτριάζειν, ἀροτριᾶν, ἀροτριοῦν.
2)
tr.,
a)
eg., ἐλαύνειν, ἡνιοχεῖν (eg. dragdjur). (ζεύγεσιν l. ὑποζυγίοις) ἄγειν, κομίζειν (k. varor). ἐλαύνοντα l. ἡνιοχοῦντα κομίζειν l. πέμπειν (föra personer).
k. hästar, vagnar, ἡνιοχεῖν l. ἐλαύνειν ἵππους, ἅρματα.
k. sönder, omkull, ἐλαύνοντα κατακλᾶν, ἀνατρέπειν.
b)
c)
tvinga, se Drifva 1) a) β).