Svenskt-grekiskt lexikon Linder & Walberg 1862

Kalla

1)
k. på, (προσ)καλεῖν. ἐπι-, ἀνακαλεῖσθαι (till sitt bistånd).
k. afsides, ἀποκαλεῖν.
låta k. ngn, μεταπέμπεσθαι, καλεῖν τινα.
2)
förordna, καλεῖν (τινα ἐπὶ τάξιν τινά). καθιστάναι (τινὰ εἰς τάξιν, εἰς ἀρχήν). ἐφιστάναι (τινὰ ἔργῳ).
många äro kallade, men få utvalde, πολλοὶ μὲν ναρθηκοφόροι, βάκχοι δέ τε παῦροι.
3)
ss. en akt i nådens ordning, καλεῖν (N. T.).
4)
benämna, προσαγορεύειν, προσειπεῖν. ὀνομάζειν (vid namn). καλεῖν.
5)
namngifva, (ἐπ)ονομάζειν. (ἐπι) τιθέναι, τίθεσθαι ὄνομά τινι.
vara kallad efter ngn, ὄνομα l. ἐπωνυμίαν ἔχειν ἀπό τινος. ἐπώνυμον εἶναί τινος.
Linder & Walberg 1862, s. 202