Klinga verb., ἠχεῖν. κλάζειν. ψοφεῖν. φθέγγεσθαι.jag tror, det klingar, det der, τουτὶ πῶς οὐ λαμπρόν ἐστι μαθεῖν l. ἀκούειν; k. med glasen, τοὺς κυάθους συγκροτεῖν.klingande, ἠχώδης, 2. ἠχῶν, 3. λαμπρὸς ἀκούειν. ἡδὺς ἀκούειν.k. mynt, ἀργύριον, τό. Linder & Walberg 1862, s. 208