Oense, διάφορος, 2. διαφέρων, ουσα, ον.
göra o., διιστάναι. εἰς διαφορὰν καθιστάναι. ngn m. ngn, συμβάλλειν τινὰ εἰς ἔριν τινί.
vara, blifva o. m. ngn, διίστασθαι πρός τινα. διαφέρεσθαί τινι l. πρός τινα. εἰς διαφορὰν καταστῆναί τινι. διαφορὰ γίγνεταί μοι πρός τινα. δι’ ἀπεχθείας γίγνεσθαί τινι. διχοστατεῖν πρός τινα. προσκρούειν τινί. διαφωνεῖν, ἀμφισβητεῖν, διχογνωμονεῖν (i meningar) τινι περί τινος. στασιάζειν πρός τινα (om partisöndringar i en stat).