Oupphörlig ἄπαυστος, ἀκατάπαυστος, ἀδιάπαυστος, 2. ἄληκτος, ἀκατάληκτος, 2. ἀδιάλειπτος, 2. συνεχής, 2. μηδὲν ἐπισχών, οὐ διαλιπών, οὖσα, όν.— Adv., συνεχῶς. ἀδιαλείπτως. ἀεί (ποτε). o. gm διατελεῖν, διάγειν, διαγίγνεσθαι, οὐ διαλείπειν m. part. Linder & Walberg 1862, s. 326