παύεσθαι. ἀνα-, ἀπο-, καταπαύεσθαι, λήγειν, καταλήγειν, ἐκλείπειν m. gen. l. part. (alla äfv. absol., i bet. sluta = λωφᾶν. τελευτᾶν). ἀφίστασθαι m. gen.
låta u., bringa att u., (ἀπο-, κατα)παύειν m. gen. l. part.
— Stundom uttryckes u. gm smnsättning m. ἀπό t. ex. u. att gråta, sörja, ἀποδακρύειν, ἀποκηδεύειν.