Uppmjuka μαλάττειν, ἐκ-, καταμαλάττειν (äfv. fig., t. ex. θυμόν, ὀργήν). καταβρέχειν (uppblöta). Jfr Beveka.uppmjukande, μαλακτικός, 3.u. medel, μάλαγμα, τό. Linder & Walberg 1862, s. 481