Svenskt-grekiskt lexikon Linder & Walberg 1862

Infalla

1)
eg., εἰς-, ἐμπίπτειν (äfv. om ljusstrålar).
om floder, εἰς-, ἐμβάλλειν.
2)
om en fiende, εἰς-, ἐμβάλλειν. ἐμπίπτειν. ἐπέρχεσθαι. εἰσβολὴν l. ἐπιδρομὴν ποιεῖσθαι.
3)
i talet, ὑπολαβόντα φάναι.
i musik, προσγίγνεσθαι.
4)
i tiden, γίγνεσθαι. συμβαίνειν.
— infallen (om kroppen o. dess delar), συμπεπτωκώς, συντετηκώς, κατεσκληκώς, υῖα, ός. ἰσχνός, 3. Jfr Falla in.
Linder & Walberg 1862, s. 189